The Confession of Dositheus

Synod of Jerusalem (1672)

Source: Philip Schaff, The Creeds of Christendom, with a History and Critical Notes, Vol. 2 (New York: Harper, 1919). Public domain — pre-1929 US publication (archive.org TheCreedsOfChristendomV2).

The Orthodox Church’s synodical answer to Calvinist doctrine, promulgated by the Synod of Jerusalem in 1672 under Patriarch Dositheus II of Jerusalem, affirming the Orthodox teaching on grace, free will, the Eucharist, and the authority of the Church against the confession attributed to Cyril Lucaris.

1. Chapter 1

(The Greek original and Latin version are taken from τ να κι. 6 Monumenta Fidei Ecclesia Ortentalis, Pt. I. pp. 425-488, compared with Harpoutn's Acta Conciliorum, Tom. XL pp. 238-268. For an account and abridgment of these articles, see Vol. I. pp. 61-67. The Eighteen Decrees of the Synod of Jerusa- Jem are a refutation of the Eighteen Articles of the Confession of Cyril Lucar, which should be com-

pared with them. See Vol. I. § δά, pp. 54-57.)

Δοσίϑεος ἐλέῳ Θεοῦ Πατριάρχης Ἱεροσολυμῶν τοῖς ἐρωτῶσι καὶ πυν- ϑανομένοις περὶ τῆς πίστεως καὶ ϑρησκείας τῶν Γραικῶν ἤτοι τῆς ἀνα- τολικῆς ἐκκλησίας, πῶς δηλονότι περὶ τῆς ὀρϑοδόξου πίστεως φρονεῖ, ἐν ὀνόματι κοινῶς τῶν ὑποκειμένων τῷ Kad ἡμᾶς ἀποστολικῷ ϑρόνῳ Χριστι- ανῶν ἁπάντων καὶ τῶν ἐπιδημούντων τῇ ἁγίᾳ ταύτῃ καὶ μεγάλῃ πόλει ‘Te- ρουσαλὴμ ὀρϑοδόξων προσκυνητῶν (οἷς πᾶσα ἐν τοῖς περὶ πίστεως ἡ κα- ϑολικὴ ἐκκλησία συνάδει) ἐκδίδωσι σύντομον ὁμολογίαν ταύτην εἰς μαρ- τύριον πρὸς τε Θεοῦ πρὸς τε avIpw- πων εἰλικρινεῖ συνειδήσει, οὐδεμιᾶς ἄνευ προσποιήσεως.

Πιστεύομεν εἰς ἕνα Θεὸν ἀληϑῆ, παντοκράτορα καὶ ἀόριστον, πατέρα, υἱὸν καὶ ἅγιον πνεῦμα ᾿ πατέρα ἀγέν- νητον, υἱὸν γεννητὸν ἐκ τοῦ πατρὺς πρὸ αἰώνων, ὁμοούσιον αὑτῷ, πνεῦμα ἅγιον ἐν τοῦ πατρὸς ἐκπορευόμενον,

a od e, ae πατρὶ καὶ υἱῷ ὑμοούσιον. Ταύτας

Dositheus, miseratione divina Pa- triarcha HHierosolymitanus, his, qui audire avent, queenain sit Greeco- rum sive Orientalis Ecclesise fides ac professio, queeve circa fidem ortho- doxam sententia,nomine Christiano- rum omnium ad thronum nostrum apostolicum pertinentium nec non et peregrinorum fidelium in hanc sanc- tam et magnam urbem Hierosoly- mam pietatis ergo convenientium (quibuscum circa res fidei Orientalis Ecclesia per omnia consentit) com- pendiosam hancce confessionem in testimonium coram Deo et homini- bus ex sincera conscientia atque omni simulatione procul conscribit.

Credimns in unum Deum verum, omnipotentem et. immensum, Pa- trem, Filium et Spiritum Sanctum; Patrem ingenitum, Filium ex Patre ante secula genitum, el consubstan- tialein, Spirituin Sanctum ex Patre procedentem, Patri Filioque consuh~

- oo 9 τὰς τρεῖς ὑποστάσεις ἐν μιᾷ ου- σίᾳ παναγίαν τριάδα προσαγορεύ-

e 4 7 a 9 4 9 ομὲεν ὑπὸ πάσης κτίσεως ἀεὶ εὐλο-

’ ’ ν γουμένην, δοξαζομένην καὶ προσκυ-

Ὅρος β΄. Πιστεύομεν τὴν ϑείαν καὶ ἱερὰν γραφὴν εἶναι ϑεοδίδακτον, καὶ διὰ γοῦτο ταύτῃ ἀδιστάκτως πιστεύειν

ὀφείλομεν, οὐκ ἄλλως μέντοι ἀλλ᾽ ἢ

ὡς ἡ καϑολικὴ ἐκκλησία ταύτην ἡρηή-"

Πᾶσα γὰρ αἱρετικῶν βδελυρία δέ- χεται μὲν τὴν ϑείαν γραφὴν, παρε- ξηγεῖται δ᾽ αὐτὴν μεταφοραῖς καὶ ὁμωνυμίαις καὶ σοφίσμασι σοφίας ἀνθρωπίνης χρωμένη, συγχέουσα τὰ ἀσύγχυτα καὶ παίζουσα ἐν ov παι- ἼΑλλως γὰρ av, ἄλλου ἄλλην ὁσημέραι περὶ αὐτῆς γνώμην

A Ν e ’ ἐσχηκότος, οὐκ ἂν εἴη ἢ καδϑολική 4 ’ “ - e ~ ἐκκλησία Χριστοῦ χάριτι ἕως τῆς

Ρ 4 4, [4 ΝΜ σήμερον ἐκκλησία, μίαν γνώμην ἔχου-

σα περὶ πίστεως καὶ ἀεὶ ὡσαύτως Φ 9? kal ἀπαρασαλεύτως πιστεύουσα" ἀλλ 4, ἐσχίσϑη ἂν εἰς μύρια, καὶ αἱρέσεσιν ΝΜ 9 @ 3 v4 ὑπέκειτο καὶ pnd ἦν ἡ ἐκκλησία “- 9 ἁγία στύ